Waar was ik?

Bart wil zo graag een vleugel. Hij zit al maanden verlekkerd folders te bekijken en ik kan roepen wat ik wil, dat wij geen vleugelformaat huiskamer hebben, hij kan het niet van zich af zetten. We hadden al vage plannen om in de garage een muziekkamer te maken en die dan goed te isoleren. Maar de aannemer die dat zou moeten doen is sinds november nog niet teruggekomen om het badkamerraam af te maken en volgend jaar gaat hij in de vut, dus dat is ook niet zo eenvoudig om daar een betrouwbaar iemand voor te vinden.

Nou, de pianostemmer (ook een beetje glad typje) wist wel iemand hoor. Die had een tweedehands Yamaha staan, met het zo begeerde silent systeem en voor een schappelijke prijs.
Bart is er een paar weken geleden met Myrthe heen gegaan. Het was een soort van winkel in een klein dorpje en daar stond hij. Ze hebben er allebei op gespeeld. Bart vond het een geweldig aardige vent. Maar Bart vindt al gauw mensen aardig, op zich een goede eigenschap, maar iets meer wantrouwen is toch wel op zijn plaats als iemand je zoiets duurs wil verkopen.
Myrthe vond het ding niet prettig spelen. De aanslag was te zwaar en het geluid was ook minder mooi dan van onze piano. En zij vond die meneer helemaal niet zo geweldig.

Bart was nog heel wat aan het heen en weer bellen met die man, dus ik zei: Koop dat ding nou maar als je het dan zo graag wilt. Maar nee, hij wilde dat ik ook een keer meeging. Ik heb geen verstand van piano's, maar goed. Wel van mensen. Dat wil zeggen... ik ben wat kritischer en wat minder geneigd te vertrouwen in de medemens, vooral niet als er geld aan me te verdienen valt.

Zaterdag gingen wij dan op weg. Over mistige landweggetjes de polder in. Zo'n treurig dorpje vol rechtschapen kerkgangers, waar het leven een ernstige zaak is. Ik heb vroeger in iets dergelijks gewoond, ik kreeg meteen alweer kippenvel.
In de winkel stonden twee vleugels, een witte en een zwarte. Ik zei dat ik die witte veel mooier vond, dus Bart ging daar ook eens op spelen. Of je op de bodem van een zwembad zat. Ik vond het niks. Helaas. Dan die zwarte maar. Hij was nog groter dan ik me had voorgesteld. Moest dat in mijn huiskamer? En mag ik daar dan naast gaan zitten, terwijl er zo'n zwart bakbeest boven me uittorent? Gezellig!
Bart ging er op spelen. Hij was minder zwembad-achtig dan die witte, maar nog steeds lang zo mooi niet als onze piano. Maar Bart beweert dat hij op een vleugel meer kwijt kan in zijn muziek. 't Zal wel.

Volgens die man kwam dat zwembad-achtige doordat hij op een stenen vloer stond. Hij adviseerde mensen altijd om een dik kleed onder de vleugel te leggen. Waarom had hij dat dan niet in zijn showroom? Ik wil geen dik kleed in de huiskamer, dat wordt stoffig en dan krijg je vlooien in de zomer, want daar gaan de honden steeds op liggen slapen en het kan niet in de was. Ik had trouwens ook al zo'n vermoeden wie steeds die glimmende zwarte kast zou moeten gaan afstoffen...

Bart vond hem wat 'zwaar' spelen, wat Myrthe ook al had gezegd. Maar ook dat was geen enkel probleem volgens de verkoper. Hij had namelijk een heel bijzonder systeem om dat ding af te stellen en dan speelde hij net zo prettig als een Steinway. Tja, als dat echt zo is, waarom kopen mensen dan nog een Steinway? Ik vind het een raar verhaal. Bart vroeg hoe lang hij werk had aan dat afstellen, dat bleek een week te duren en dat kwam hij dan bij ons thuis doen (ik kreeg al meteen de schrik, zit ik een week met die vent opgescheept...). Ik vroeg wat dat dan extra kostte. Daar had Bart nog niet aan gedacht. We kregen niet direct antwoord. Hele verhalen. Wat me ook opviel was dat die man steeds wegkeek als ik hem aankeek en alleen maar tegen Bart praatte. Later hoorde ik van Myrthe dat hij dat bij haar ook al deed. Vreemd toch?

Ondertussen begon ik een akelig dichtgeknepen keel te krijgen. Want achterin in de werkplaats werd gerookt en daar kan ik niet tegen. Ik zei tegen Bart dat ik even een frisse neus ging halen, dat hij het verder maar alleen moest doen. Buiten was het bitter koud. Ik liep de enige winkelstraat (winkelstraat is misschien niet helemaal het juiste woord, er was een speelgoedwinkel, een winkel met huishoudelijke artikelen, een kledingzaak en een bloemist) op en neer, allemaal mensen die je nieuwsgierig aangapen en goedemorgen zeggen. Een Vreemde! Wat deed die daar? Ik kocht bij de bloemwinkel wat bollen in potjes, veel goedkoper dan hier bij de supermarkt, dus dat was weer een meevaller. Het meisje achter de kassa vroeg aan mij wat het kostte, want het stond buiten. Ze geloofde dat zonder meer, dat zou men in Rotterdam toch niet doen. Nou ben ik eerlijk hoor, ik ga niet voor een kwartje de boel belazeren. Maar het viel me op... Vriendelijke mensen wel.

Ik ging weer terug naar de pianowinkel maar Bart was nog lang niet uitgekletst. Ik vroeg de sleutel van de auto, want ik stond gelijk weer te piepen daar binnen. In de auto ging ik Nancy maar bellen, want ik zat me te vervelen. Even gezellig kletsen. Hoewel dat niet meeviel, want ik begon flink schor te worden. Ik zat op mijn knieën achterstevoren op mijn stoel, omdat ik ondertussen de winkeldeur in de gaten hield of Bart er eindelijk eens aankwam. Ondertussen zat ik te bellen, dus daarbij nogal te gebaren. Het viel me ineens op dat de mensen die langsliepen, allemaal bukten om naar binnen te kijken wat ik daar zat te doen. Achterstevoren in de auto zitten, dat Hoort niet. Dat doet men daar niet.

Eindelijk kwam Bart, dus ik heb hem eens even verteld wat ik ervan vond. En ik had gelijk, want vandaag kwam dan de offerte van die meneer. Alles bij mekaar kwam het op 3000 meer dan de vraagprijs. En daar zat dan ook de inruil voor onze piano al bij. Die volgens de stemmer zo'n tien keer zoveel waard zou zijn, als er nu voor geboden wordt.

Stel, je ziet een advertentie voor een villa. Je gaat kijken en het is een kippenhok. Maar de verkoper zegt: als u hem nu eerst even koopt, dan kom ik bij u in huis het hele geval verbouwen en dan wordt het een villa. Maar je moet hem dan wel eerst kopen. O ja, en voor uw oude huis krijgt u nog geen tiende terug van wat het waard is... Zou je dat doen? Nee toch? Zo is het ook met een vleugel. Eerst opknappen en afstemmen en dan gaan wij wel beoordelen of we hem willen hebben. Lijkt me een betere volgorde.

Goed, Bart is ook overtuigd nu en heeft het afgezegd. Pfffft... even uitstel van executie. En nu heb ik keelpijn. Bleh.

Geen reacties

Bij Google zijn ze geloof ik helemaal de weg kwijt...

1 reactie

Alweer sneeuw. Leuk hoor, maar ik begon me al op lente in te stellen. 't Is wel genoeg geweest zo. Ik hoor net op het nieuws dat er een lange file staat voor de Ketelbrug, de vrachtwagens komen niet meer tegen de helling op. Dat is een eind van hier, maar hier klettert ook de hagel tegen de ruiten.
Dat doet me denken aan de tijd dat ik op Goeree-Overflakkee woonde. Dat is een Zeeuws eiland (bij wijze van spreken ) dat nog bij Zuid-Holland hoort. Ik heb daar van 1977 tot 1980 gewoond en ik werkte in Rotterdam Centrum, op de Botersloot. Dat was een hele wereldreis. En het waren me de winters wel in die tijd. De bushalte was op de dijk. Ik herinner me een keer dat ik met geen mogelijkheid die dijk op kon komen, zo glad. Op handen en knieën lukte het me zelfs niet. IJzel. Dat kwam daar vaak voor. Vaak reed die bus gewoon niet ook. Stond je daar voor Jan Joker in de kou. En als je hem miste, dan kon je gaan liften, want de volgende ging pas over een uur.
Dus ik terug naar huis en bellen met de baas. Overmacht, zou ik zo zeggen. Zijn reactie: "Hoezo glad? Dat verzin je zeker." In Rotterdam was niets aan de hand, een geheel ander klimaat. En dan werd er weer een snipperdag afgeschreven. De volgende keer dat zoiets gebeurde meldde ik me gewoon ziek, ik had niet onbeperkt snipperdagen. "Alweer griep?" Jazeker, alweer griep. Krijg maar wat.
Als ik aan zulke dingen terugdenk dat ben ik weer heel blij dat ik geen baan heb. Al dat gehaast en gestress 's morgens vroeg, onbetrouwbaar openbaar vervoer, files, rokende collega's (dat is tegenwoordig niet meer, dat is een verbetering), boodschappen doen op een tijdstip dat de halve wereld dat ook wil doen, scheldende en dreigende klanten (ook toen al) en als je ziek was moest je dat bewijzen, dan kwam er zo'n vent aan de deur, moest je met je koortsende kop je bed uit om de deur open te doen en dan was het weer een Jehovagetuige. Ik hoef lekker niet meer. Laat mij maar saai huismoeder zijn. En dan neem ik de bonte was en de strijk wel op de koop toe. Ik zou niet willen ruilen.

1 reactie

Gisteren werd Myrthe negentien jaar. Ongelofelijk hoe snel dat dat gaat. Zo sta je met zo'n hummeltje in je armen en zo loopt ze rond op hoge hakken. Even niet opletten en het is gebeurd.

Ze moet het nog vieren, want ze bleef in Utrecht deze week. Nancy was naar een dansweekend (zie je wel? dat schreef ik een tijdje terug en toen zei ze: hoe kom je erbij?) en Myrthe zou op de ratjes passen. En eens stevig gaan leren, want dat was ook nodig. Ik had haar vrijdag nog aan de telefoon en we spraken af dat Bart en ik dan zondag even zouden langskomen. We moesten meteen de keyboard brengen, want ze mist de piano zo. En hier staat hij toch maar in de weg. Ik wilde meteen mijn oude naaimachine brengen, die mag Nancy hebben, want ik heb een nieuwe. Of we dan meteen nog wat studieboeken en kleren mee wilden nemen. Prima.

Zondagochtend stond alles klaar en ik belde maar even voor de zekerheid. Nee, ze was niet in Utrecht, maar bij haar vriendje (in de buurt van Leiden). Wijziging van de plannen. Ze besloot alsnog naar Utrecht te gaan en wij zouden dan eind van de middag daar komen. Ik vraag me af hoe het gaat met die studieplannen, volgens mij is ze een beetje erg afgeleid door het vriendje. Daar moet ik ook nog een bijnaam voor verzinnen. Lastig.

De rit van ons huis naar dat van Nancy duurt precies de CD The Resistance van Muse. Dat vind ik heerlijk, autorijden met een mooi muziekje. Krijg ik meteen weer zin in vakantie. Bij ons lag een heel dun laagje sneeuw, daar was het net iets meer. Je zag het onderweg langzaam wat winterser worden.

En zo zagen we ook Nootje en Ilse weer, de nieuwe ratjes. En scheve Suus natuurlijk! Ze zijn behoorlijk gegroeid. De laatste keer waren het van die kwetsbare hummeltjes, nu waren ze een stuk steviger. Ook Suus was niet meer dik, maar gespierd. Nancy heeft twee hele grote kooien op elkaar vastgemaakt, dus er valt veel te klimmen. Kennelijk hebben ze goed geoefend. Vooral Ilse die stuitert door de kooi, het lijkt wel een apie.

Nancy hebben we niet gezien. Toen we haar belden zat ze nog in de trein, ergens ter hoogte van Deventer. Daar konden we niet op wachten. Achteraf bedachten we dat we Myrthe wel op een etentje hadden kunnen trakteren ter gelegenheid van haar verjaardag. Nou ja, dat doen we dan volgende keer wel, dan kan Nancy ook mee. Het is wel leuker op visite komen nu ze niet meer bij een hospita woont maar in een eigen flat. Er is wat meer ruimte en je voelt je ook wat vrijer, een eigen keuken en badkamer, hoef je niet die mevrouw lastig te vallen. Hoewel die daar geen enkel bezwaar tegen had hoor, maar het voelt toch zo.

Goed, nu moeten de dames allebei nog met terugwerkende kracht hun verjaardag vieren. Myrthe had het over vijfentwintig mensen, maar dat vind ik toch wat veel.

1 reactie

Mijn goede voornemen van vaker schrijven begint alweer te tanen. Hoe komt dat nou? Nou, ik heb leukere dingen te doen. Zoals simmen. Niet eens simmen, maar het gedoe eromheen, want ik ben met de BACC challenge bezig. De Build a City Challenge. Dat is een mega-projekt met heel veel regeltjes, gepuzzel en gereken. En hou dat maar allemaal eens bij. Ik had ergens een kant en klaar Excel sheet gedownload, gemaakt door een goedbedoelende Amerikaanse mevrouw, maar daar zitten heel veel fouten in. Ik heb Bart's hulp al ingeroepen, die heeft al het een en ander voor me aangepast, maar ik loop toch iedere keer weer tegen nieuwe problemen aan. En ik vind Excel helemaal niet prettig werken, al die vakjes. Ik wil een database. Ik had al Access geprobeerd, maar ik snap daar geen hout van. Volgens mij moet het met php en mySql ook kunnen, daar ben ik me nu in aan het verdiepen. Ik wil een handig formuliertje waar ik al mijn sim-gegevens kan invullen dat ik dan met één klik een overzicht krijg per sim, per gezin, per buurt, per winkel, per carrière, enz. Over een jaar ben ik zover dat ik dat allemaal snap en ondertussen groeit mijn stad en ben ik iedere keer aan het rekenen wie welke baan mag doen, enz. Het punt is, ik word een dagje ouder (zie een van de vorige postjes), mijn brein heeft slechts een beperkt absorptievermogen. Na een uurtje puzzelen dan duizelt het me en dan ga ik maar weer eens wat anders doen. Nou ja, het houdt me van de straat.

Er zat nog een foto in de camera van wat we eergisteren gegeten hebben.

Zalm met worteltjes (ze zijn eindelijk op), erwtjes, sla (bijna op) en gebakken krieltjes. Heerlijk! En gisteren hadden we stoofvlees met boontjes en de laatste sla. Dat was niet echt lekker geworden, de jus was te vet, de boontjes waren uit zo'n zakje, al "schoongemaakt", dus alle draden zaten er nog in en ze waren uitgedroogd bij de puntjes. Wanneer onthou ik nou eens dat ik dat niet meer moet kopen? Over de aardappels zal ik het maar niet hebben, ik wacht met smart op de nieuwe. En de sla was na een week ook niet meer je dat. Vandaag maar eens verse proviand inslaan. Zal ik het wagen om naar de markt te fietsen? Of kom ik dan geheel verzopen terug? Eerst maar eens buienradar raadplegen.

Deze foto maakte ik vanmorgen:

Er staat weer een 1 achter de 7! Hoera! Van de zomer schommelde ik nog tussen de 75 en de 76 en daar wilde maar niets van af. En nu gaan we heel langzaam de goeie kant op. Dit alles zonder lijnen, dieten, hongerlijden. Het enige wat er is veranderd is dat ik geen chocomel meer drink. Ik kreeg er last van mijn maag van, dat begon me op te vallen. Dus weg ermee. En nu lust ik het niet eens meer, ik probeer nog wel eens een pakje, maar jakkes! Geef mij maar een kopje thee. Ik altijd met die chocomel, dat is niet gezond.
Dat komt, ik lust geen melk, yoghurt en andere koeienslijm. En er wordt aan alle kanten op gehamerd dat je op mijn leeftijd aan je kalk moet komen. Van kaas word je ook al dik.
Inmiddels heb ik gelezen dat je die kalk in je botten alleen opbouwt zolang je nog in de groei bent. Dus daar ben ik al wat jaartjes te laat mee. Bovendien schijn je kalk uit melk helemaal niet goed op te nemen. Joris Driepinter was een grote leugen. Op veel delen van de wereld drinken volwassen nooit melk en die hebben heus niet allemaal broze botten. Mijn moeder had dat ja. Maar die is opgegroeid in de crisistijd, volwassen geworden in de oorlog, de hongerwinter doorgemaakt en bovendien kwam ze nauwelijks buiten na haar operatie. (Toen ze 41 was is er een hersentumor bij haar weggehaald, waarna haar gezicht halfzijdig verlamd was en ze evenwichtsstoornis had. Ze durfde toen niet meer zo naar buiten, omdat ze erg bang was om uitgelachen te worden.) Dat zijn allemaal factoren die meespelen. Dus ik moet niet meer zo bang zijn om al mijn botten te gaan breken als ik wat ouder word. In ieder geval valt er niet zoveel meer aan te doen.
Ik heb nog kalktabletten geprobeerd, maar daar kreeg ik last van mijn maag van, dat valt als een baksteen. Doen we niet meer. Met een beetje geluk zien we voor de zomer de 6 weer verschijnen op de weegschaal. Als eerste cijfer dan wel. Wie had dat nog kunnen denken? Maar we doen het rustig aan. Het is er in jaren bijgekomen, het moet er niet in een paar weken weer af, dan ga je maar jojo-en.
Ja, jij van honderd kilo, ik weet wat je zegt, je zou er wat voor geven om 75 te wegen. Maar jij bent waarschijnlijk overal even dik en dat kan er best mooi uitzien. Ik ben klein en was ooit heel tenger. Al het spek zit rond mijn buik. Dat is ongezond en het maakt het kopen van kleding heel lastig. Een mens wil niet altijd op de positie-afdeling terecht.

Goed, heb ik nog meer te melden? Er is enige wrijving tussen de zusjes ontstaan. (Voor wie dat niet meer weet, Myrthe slaapt twee tot drie nachten per week bij Nancy op de flat, omdat ze in Utrecht naar school moet.) Myrthe's vriendje was ziek en zij wilde er voor school nog even langs. Hij woont toch wel een uurtje reizen van Nancy's huis. Myrthe had 's middags pas school, dus die had de wekker op half zes gezet. Dat vond Nancy niet zo geweldig, want die had 's avonds een tentamen. Ligt ze net weer een beetje te dommelen, komt Myrthe om zeven uur weer binnen. De winkels waren dicht, zei ze. Op welke planeet leeft dit meisje? Nancy was behoorlijk nijdig. Myrthe doet zoiets niet om te pesten, die is gewoon behoorlijk naief en impulsief. Haar vriendje is ziek en dan focust ze daar helemaal op. Nou ja, ik hoop dat ze het weer goedmaken, anders kan Myrthe straks heen en weer gaan reizen naar school en dat is best vermoeiend.
Hm...ik denk dat er nu weer reacties komen van: "Mam, zo is het helemààl niet gegaan!" Maar goed, dit is wat ik ervan begrepen heb.

Geen reacties

Ik vond deze link bij NOS nieuws. Een weblog van mensen die in Haïti wonen. Lees ook eens de oudere berichten, dan zie je hoe het leven daar is/was. Met prachtige foto's. Hier ben ik nog wel even zoet mee.

In december schreef ze nog:

As I swat at mosquitoes buzzing around my legs I reflect on our past months here. God is good. He's kept us healthy, happy and safe, and even provided a park for Jayden to play in. I feel blessed.

Tja...

Geen reacties

Vandaag kippen-groentensoep van de rest van de kip, een bouillonblokje, diepvriesgroente en vermicelli.

en afbakbroodjes met tomatenpuree, gefruite ui, reepje paprika, plakje ham, plakje kaas en italiaanse kruiden. Ik weet niet hoe dat er uit zal zien tegen de tijd dat Bart thuiskomt, ik belde hem net en het was bijna af, zei hij....



Elva is te lui om om te lopen naar het kattenluik, die gaat voor het raam zitten en ons hypnotiseren als ze wil dat we de voordeur opendoen.



En als ze dan binnen is sloopt ze de plint van de keuken er af en kruipt onder de kastjes. Heel spannend daar.



Omdat een leren bank zo koud aanvoelt had ik er een sprei overheen gelegd. Maar ja, denk maar niet dat daar plaats is voor ons. Meteen in beslag genomen door twee heren.



En word maar eens boos op zo'n mormel...



Dat was gisteren. Vanmorgen kwam ik in de kamer en toen bleek dat Spike hem maar had meegenomen naar zijn eigen mand. Lekker warm joh! De hebberd!



Die kan meteen weer in de was, want stinkt naar hondenmand. Heel fijn als je een halfbakken wasdroger hebt...

2 reacties

Gisterochtend werd ik wakker met hoofdpijn, keelpijn en oorpijn. Trillende knieën, gloeiend hoofd en koude rillingen. Ik dacht al aan griep. Twee paracetamollen genomen en dat hielp niet echt. Toch maar gaan koken. Om zeven uur stond ik pas de vaatwasser uit te ruimen en het aanrecht af te nemen om te gaan koken. Ik had het hart niet om het aan Myrthe te vragen, die zat begraven in de natuurkundeboeken, het kind heeft het druk en ze had al de honden voor me uitgelaten. En gisteren de badkamer schoongemaakt, wat meer dan een uur werk was.

Bart zou voorlopig nog niet thuiskomen, die was een miljard kwijt of zoiets en daar moest een rapport over geschreven worden. Als ik het goed begrepen heb, dat zal wel niet . Ik zou ook wel eens een miljard kwijt willen zijn en het dan weer terugvinden, lijkt me wel wat...

Maar goed, er was dus geen vlees. In de vriezer vond ik nog kipfilet. Ik had geen zin om dat in de magnetron te gaan ontdooien, want dan raakt het weer half gekookt en krijgt een vies smaakje. Met een scherp mes heb ik dunne plakjes eraf geschraapt voor zover dat lukte (de rest gaat vandaag in de soep) en met champignons en een pakje saus van Knorr een pastasausje gemaakt. Vlindertjesmacaroni erbij en er was nog sla, tomaatjes en rode paprika. In een kwartiertje klaar en Myrthe zei dat het heerlijk was. Dat vond ik zelf ook, al zeg ik het zelf. Ik wou nog een foto maken, maar dat ben ik vergeten.

Bart kwam pas om elf uur thuis en die vond het niet geweldig. Het was ondertussen al behoorlijk ingedroogd allemaal. Ja, eigen schuld hoor! Ze hebben daar een geweldige kantine, waar je warme maaltijden kan bestellen en zo, maar daar gunt hij zichzelf dan de tijd niet voor. Of hij is te gierig, dat kan ook, hij had van zijn lunch een boterhammetje apart gehouden en daar teert hij dan op zo'n hele avond. Hooguit een glaasje melk uit de kantine en koffie uit de automaat, voor de rest eet en drinkt hij thuis, die man van mij. Ons bin zunig.

Maar goed, na het nuttigen van deze eenvoudige doch voedzame maaltijd voelde ik me als herboren! Weg griepklachten! Of het kwam omdat de paracetamol eindelijk ging werken, dat kan natuurlijk ook. Maar vanmorgen voelde ik me nog steeds heel redelijk. Beetje rauwe keel, beetje brandende oren, maar niet meer zo gammel. Ik denk dat ik in de loop der jaren tegen alle gangbare griepjes en verkoudheden antistoffen heb verzameld en daar pluk ik nu de vruchten van. Toen de kinderen nog klein waren en naar school gingen was het constant kwakkelen en nu ben ik eigenlijk nooit meer echt ziek. Hooguit een dag, dan is het over. Laat ik het afkloppen...

En ik heb gisteren vetbollen in de conifeer voor het raam gehangen en daar zaten vandaag staartmeesjes in. Schattig! Ik moest het opzoeken, zo'n kenner ben ik niet hoor, maar had ze nog nooit eerder gezien. En nu maar hopen dat Elva ze niet in haar klauwen krijgt...

Geen reacties

De weg naar de Jumbo:

Schuttingen van ouwe deuren, een aanhangwagen met een kapotte wasmachine die daar al weken staat te roesten, soms komt er een ouwe matras over een schutting, die dan een week later in de sloot drijft...
En uit één van die poortjes komt soms een rottweiler, die aan je fietstassen gaat hangen...


De rest van de route...
Zeg nou zelf, dat ziet er weinig aanlokkelijk uit...


Achter het parkeerterrein zijn ze aan het bouwen.

Die fiets met die tulpen is van mij.

En dit was de buit:

Ze hebben wel aardig wat keus in die winkel en vooral het brood is heel lekker. Het beste brood wat ik ooit gegeten heb, zelfs op vakantie nooit beter tegengekomen. Meestergranen heet het. Meestal nog warm uit de oven.

Was ik me toch het vlees vergeten... Wij aten gisteravond hotdogs (was eigenlijk als lunch bedoeld), sla met ei en reepjes kipfilet (zo'n plastic bakje) en een restje aardappeltaart. En wat zullen we vandaag eens verzinnen? Ik heb nog geen idee. En ik ben verkouden en klammig, ik ga niet weer op de fiets. Bleh.

Geen reacties

Elva vindt dat we aan een nieuw servies toe zijn.

Let wederom even niet op de rommel.

3 reacties