Toen mijn zus tijdens de vakantie op onze dieren paste, gaf ze de katten altijd eten op de tuintafel. Ze waren een beetje bang voor haar hond, binnen waren ze niet zo op hun gemak. Het was mooi weer, dus dat ging best. En nu zijn ze daaraan gewend. Als ik 's morgens opsta gaan ze al klaarzitten op de tafel met een verwachtingsvolle blik.
En als ik dan naar buiten kom, begint er op het dak van de buren meteen een ekster te kwetteren. Ook voor hem is het etenstijd, vaste prik. Zodra de katten klaar zijn komt hij, soms met vrouw en kind en dan eten zij de restjes op. Voor de katten zijn ze totaal niet bang. Soms zit Elva op een stoel en de ekster op de rugleuning, dan zitten ze naar elkaar te schelden, maar Elva kijkt wel uit om zo'n grote vogel aan te vallen.
Nou weet ik alleen niet of kattenbrokjes wel zo gezond zijn voor jonge eksters...
't Is een beetje wazige foto, maar als ik dichterbij kom zijn ze gevlogen.
Ik heb nieuwe dekjes gekocht voor in de hondenmanden. Ik vond die ouwe rafelige dekens wel erg armoedig staan in de huiskamer.
Ze zijn er erg blij mee. Maar kennelijk slaapt de mand van een ander altijd lekkerder...
Ik vond deze link in een nieuwsgroep. Hier maakt iemand foto's van zijn kookexperimenten. Het ziet er geweldig uit toch?
Mocht je geïnspireerd zijn, lees het dan eerst even helemaal door. Het schijnt dat het, na al dat werk, niet eens lekker was. Mislukt experiment. Maar boeiend om te bekijken, dat wel.
Nancy kwam dinsdagavond toch nog naar huis. Ze had de hele dag geprobeerd haar hospita te bereiken, maar die is kennelijk de stad uit. En zonder sleutel zit je dan toch met een probleem.
De jassen zijn weer omgeruild en ze heeft nog een avondje kunnen Simmen. Ik heb afgelopen zaterdag van de meiden Sims Vrije Tijd gekregen, een verlaat moederdagcadeau. En dat is me toch leuk! Dat vindt Nancy ook, ze vertelde dat ze komend weekend drie dagen vrij heeft, ze heeft haar afspraken afgezegd (nu kon het ineens wel, voor moeders sleutels en portemonnee kon het allemaal niet) en ze wilde dan drie dagen alleen maar gaan simmen. Zelfs heeft ze een macbook, waar haar ex-vriendje nog steeds Windows voor haar op zou zetten, maar dat is nog niet gebeurd. Je hebt natuurlijk ook Simsspellen voor de Mac, maar ik heb ze hier allemaal staan voor PC, dus dat is wel een beetje geld weggooien.
Drie dagen simmen ja. Op MIJN computer... Wat mag ik dan gaan doen? Het huishouden? Nou ja, ze slaapt meestal lang uit, dus dan heb ik de ochtenden. Wat een familie!
Gisteravond kreeg ik te horen dat ze toch maar niet donderdagavond komt, het wordt vrijdagavond en ze weet nog niet of ze mee-eet. Fijnz.
Ik zit weer tot over mijn oren in pubergrillen. Myrthe heeft bedacht dat ze toch wel graag over zou willen gaan en probeert nu in een paar dagen een berg schoolwerk in te halen, want volgende week is het toetsweek. Ze moet ook nog een aantal werkstukken en boekverslagen inleveren. Er wordt hier nu aan vele projekten tegelijk gewerkt. Overal liggen stapels papieren en van 's morgens vroeg tot 's avonds laat wordt er koortsachtig getikt, geprint, geknipt, geplakt, getekend en zelfs onder het eten zit ze met een boek. Gisteravond had ze nog vioolles ook.
Ik zeg maar niet dat ze het moet opruimen, het moet maar even een paar dagen dan. Als Bart haar niet naar bed had gestuurd was ze de hele nacht doorgegaan. Vanmorgen vroeg had ze de wekker weer gezet, maar daar is ze doorheen geslapen. Ik ben benieuwd wat dat gaat worden.
Zoals het er nu voorstaat, is de kans groot dat ze blijft zitten. Ze zit nu in 5 vwo. Volgend jaar eindexamen. Tot nu toe is ze steeds hakken over de sloot overgegaan. Maar of dat nu verstandig is voor het laatste jaar, ik weet het niet. Ze wil het zelf wel graag. En als ze nu volgend jaar eens echt aan de slag gaat vanaf september en dat volhoudt, dan zou het moeten lukken. Het laatste jaar is veel herhalen tenslotte. En je kunt ook nog allerlei stoomcursussen doen. Dat heeft Nancy ook gedaan destijd. Die gruwde van natuurkunde, had er altijd vieren voor. En na drie dagen stomen in Leiden vond ze het zo leuk dat ze er zelfs nog over dacht om ook natuurkunde 2 erbij te nemen. Myrthe heeft geen natuurkunde, die doet C&M (Cultuur en Maatschappij) en haar slechtste vak is geschiedenis. Heeft ze van haar moeder. Ik vraag me af hoe ze dat dan in twee of drie dagen even bij kunnen stomen, het is toch iets heel anders dan wis- of natuurkunde. In de kerstvakantie kun je examentraining doen en in mei eventueel ook nog. Het is niet goedkoop, maar als ze het daarmee redt, dan moet het maar.
Afin, we zullen zien hoe het allemaal loopt. Voorlopig probeer ik Myrthe maar een beetje te ontzien. Ontbijt voor haar klaarmaken en niet zeuren over de rommel. Het is bijna vakantie! Over of niet over, dat in ieder geval.
Vroeger kocht ik altijd jassen op de kinderafdeling. Want zelfs van maatje 36 waren de armen nog te lang meestal en dan valt het zo zakkerig. Vroeger was ik graatmager. Dat is helaas niet meer zo. Ik dij uit. Net als het heelal, zeg maar.
En nu is het een ramp om jassen te kopen. Ze gaan niet dicht om mijn permanente vijfdemaandsbuik en de mouwen zijn nog steeds te lang. Hoe groter de maat, hoe langer de mouwen. Het moest verboden worden! Zelf jassen maken dat kan ik niet.
Maar een paar weken terug zag ik hem hangen bij C&A. Mijn jas. Hij paste. Hij had de goeie kleur. Die wilde ik. Ik was alleen samen met Nancy en die wilde hem ook. Er was geen andere die ze leuk vond. Nu woont Nancy niet meer thuis en zo vaak komt ze hier niet, dus dat leek me geen probleem. Moeder en dochter dezelfde jas, het leek de margarinereclame wel. Die van haar een paar maten kleiner, maar toch...
Myrthe zei: "Die jas staat je goed, dan lijk je niet zo dik." Dat is als compliment bedoeld uiteraard.
Goed, iedereen blij.
Tot vanmorgen... Nancy was gisteren hier en was om half zeven al de deur uitgegaan om op tijd op haar werk in Utrecht te zijn. Myrthe zat aan het ontbijt en vertelde me dat ze soms in de kantine een broodje gezond koopt van haar zakgeld. Ik zei dat haar zus in zo'n geval altijd meteen probeerde om dat bij mij te declareren, die vond dat ze dat niet van haar zakgeld hoefde te betalen. Ik stopte Nancy vroeger wel eens wat extra's toe, voor broodjes. Myrthe is niet zo bijdehand, die betaalt dat braaf allemaal zelf. Ik zei dat zij dan ook wel recht had op wat extra's, dus ik wilde mijn portemonnee pakken. Die zou in mijn jaszak moeten zitten. In die jaszak zaten ineens een berg treinkaartjes, strippenkaarten, een mp3-speler, vreemde sleutels en nog veel meer. Schrik! Nancy heeft mijn jas meegenomen!
Het is vier uur met het openbaar vervoer, heen en terug. Bovendien staken de bussen, ook al zo handig. Nu loopt zij rond met mijn portemonnee, creditcard en sleutels. En ze kan voorlopig niet naar huis komen, zei ze door de telefoon, want ze ging komend weekend uit.
"Met mijn portemonnee?" vroeg ik verschrikt. Ze zei dat ze mijn pasjes wel per post zou opsturen, of ik even haar huissleutels wilde sturen. Ik heb haar uitgelegd dat je zulke dingen niet over de post verstuurt. En dat ze mijn creditcard moest bewaken alsof het haar eigen pasgeboren baby was. Niet op kantoor in de garderobe laten hangen. Ze zou eraan denken, zei ze.
Ik ben er niet helemaal gerust op. En dan ga ik dadelijk maar boodschappen doen met Myrthe's pinpas. Die is gelukkig spaarzaam, dus dat gaat wel lukken.
Ik zou nog verder vertellen over de vakantie. Had ik mezelf beloofd. Je was natuurlijk blij dat ik het was vergeten, maar zo makkelijk kom je daar niet vanaf.
Goed, we gingen dus weg uit Oostenrijk, door de Brennerpas naar Italië. Heel hoog, maar nergens akelige haarspeldbochtweggetjes, dus ik had me voor niets zorgen gemaakt.
Je merkt het meteen als je de grens met Italië over bent. Oostenrijk is zo keurig aangeharkt en opgepoetst en dan ineens zijn er geen witte strepen meer op de weg en de vangrail is helemaal verroest. Dat is even omschakelen .
Er volgde een mooi stuk, waar de meiden alles van gemist hebben, want die sliepen. Ze moesten vroeg op en dan moet je als puber natuurlijk wel je uurtjes inhalen.
De Dolomieten heet het daar. Het was heel ruig, heel hoog. In Oostenrijk was het lente, bloeiende fruitbomen, hier lag nog sneeuw overal en er groeiden alleen maar sombere naaldbomen. De weg was bijna verlaten en maar af en toe was er een dorpje. Hier wil ik ook nog wel eens terug. Ik heb er geen foto's van, zoiets zie je toch niet op een plaatje. Niet als het door mij is gemaakt, met mijn camera en mijn fotografenoog.
De meiden waren knorrig toen ze wakker werden, maar toen we bij een hotelletje stopten en ze daar hun eerste Italiaanse tosti kregen, draaiden ze bij.
Het eerste deel van de dag waren er allemaal bergen, later werden dat heuvels en daarna was alles vlak. Je zou je in Nederland kunnen wanen, als er niet al die Italianen op de weg reden. Wat een idioten zijn dat!
Het was even zoeken naar de camping, die was hier (schrik niet van de flash en de kleurtjes ). Wij hadden een bungalow 2e fila.
Toen we de deur opendeden kwam er een rioollucht ons tegemoet. De meiden hadden het liefst meteen rechtsomkeert gemaakt. Maar nadat ik de boel een beetje schoongemaakt had, viel het best wel mee. Het was meer dat het een half jaar had leeggestaan, dan gaat dat muf ruiken. De dekens kwamen net terug uit de stomerij. Het was eenvoudig, maar goed te doen.
In een minuutje liep je naar het strand (eigen strand van de camping), ook nooit weg. Ik vrees dat het er 's zomers wel anders is, want nu stond het meeste leeg. Lekker rustig dus. Overal vriendelijke beleefde mensen hoor. Geen klachten wat mij betreft.
En het zonnetje scheen, wat wil je nog meer?
Er zijn zo van die dagen hè... Je komt thuis met een grote tas boodschappen, je zou wel even willen gaan uitpuffen, maar het is al tijd om te gaan koken. Had je maar eerder naar die winkels moeten gaan, dan was het ook niet zo druk geweest...
Goed, boodschappen opgeruimd, aanrecht schoongemaakt en dan doe je het pannenkastje open en grijpt mis. Je doet de vaatwasser open en die zit nog helemaal vol met schone vaat van gisteren. En je zou toch zweren dat je dat ding vanmiddag al had leeggeruimd. Maar dat was gisteren. En eergisteren. En verleden week... Je raakt de tel kwijt.
Op zo'n moment hè, dan krijg ik diep medelijden met mezelf. Niet dat het nou zo erg is om een paar borden, pannen en schalen, notabene door dat apparaat al keurig schoon gewassen (niet altijd even schoon trouwens), even terug in de kast te zetten. Maar het komt iedere dag terug. Iedere dag weer dezelfde onnozele klusjes. De was die nooit ophoudt, honderden keren vouw je dezelfde spijkerbroeken op, dezelfde shirtjes.
"Neem toch een baan," zegt iemand dan, "dan heb je wat afleiding." Ik geloof niet dat dat een oplossing is. Want dan kom je thuis uit je werk met je boodschappen en dan staat daar nog steeds die vaatwasser. Een lakei, dat is wat ik nodig heb. Waar vind je die?
We hebben een logé, het hondje van mijn zus. Zij heeft op onze honden gepast en nu kunnen wij wat terug doen. Ze heeft haar nog maar pas. Het is een soort van rashondje en ze is voor de fok gebruikt. Na ettelijke nestjes in een stal wordt zo'n beestje dan naar het asiel gebracht. Niet meer rendabel. (Sommige mannen doen dat ook zo met hun vrouw. Uitgewoond, uitgebaard, inruilen voor een nieuw exemplaar. ) Een dame op leeftijd dus.
De boze buitenwereld is erg wennen voor haar.
Alles is nieuw, de stofzuiger, het verkeer, het dragen van een halsband, de telefoon, de deurbel. Niet dat ze zielig is, het is een pittige dame die goed voor zichzelf kan opkomen. Maar als er maar even iets ongewoons gebeurt dan stuift ze op en begint te keffen. Lief is ze wel. En sociaal naar andere honden. Ze heeft tenslotte ettelijke pups opgevoed. Aan katten is ze niet gewend, die jaagt ze steeds de tuin in. Maar Julia heeft inmiddels wel door dat het allemaal bluf is, die negeert haar gewoon. Elva is wat schrikkerig, die blijft zoveel mogelijk in de tuin. Terwijl Julia, oud en stram, zich totaal niet zou kunnen verdedigen als zo'n beest echt zou bijten.
Spike en Gideon zijn helemaal verliefd. Het gaat er hier wonderlijk vreedzaam aan toe. Een roedel met twee reuen en een teef, dat kan kennelijk. Zij is de alfa, dat is duidelijk.
Verder is het hier een stoelendans met kluiven en manden. Ze hebben alledrie een kluif gekregen. Er wordt niet om gevochten. Maar als er even eentje niet oplet, dan sluipt een ander naderbij en neemt stilletjes een kluif mee. Ook wil iedereen het liefst in elkaars mand slapen. Spike, die de grootste is, is steeds de pineut. Hij moet zich opvouwen in een te kleine mand van een van de anderen of op de bank gaan slapen. Ja, ik stuur ze wel steeds eruit, maar als ik even niet kijk dan hebben ze alweer van plaats gewisseld.
Goed, wij hebben hier voor drie weken een hele beestenboel. En in september weer.
Of is het kippeNvel? Dat weet ik nooit, want die nieuwe spelling is van 'na mijn tijd'. En ik heb geen zin om me erin te verdiepen.
Ik vond dit net op YouTube. Ik heb er al eens meer over geschreven, maar dat weet je toch niet meer . Nu vond ik de clip en die vond ik zeer de moeite waard.
Beetje ouderwetsch misschien, maar ik ben dan ook al een 'dame op leeftijd'.
Er was een familielid jarig en dat moest gevierd worden, helemaal naar Utrecht moesten we, naar het museum Van Speelklok tot Pierement. Ik meen me toch te herinneren dat dat in mijn kinderjaren Speeldoos heette in plaats van -klok, maar ik kan me vergissen. Het woord doos dat kan tegenwoordig niet meer.
Utrecht is heel leuk, maar wel ver weg. Waarom niet gewoon thuis? Hoewel... al die mensen op een rij op een stoel met een gebakje, dat is ook niet ideaal. Maar dan had ik gewoon niet gegaan, hier kon ik niet onderuit. Die jarige meneer is best aardig hoor, maar hij golft en hij is lid van de Rotary. En hij is een fan van Verdonk. Zijn vrindjes ook waarschijnlijk. Ik vreesde dus het ergste.
Nancy kwam ook en ze had haar nieuwe vriend meegenomen. Laten we hem maar Paul noemen. Een programmeur. Zo'n echte Nerd met een paardestaart. Helemaal relaxed, helemaal zichzelf. Heerlijk mens. Van mij mag hij blijven.
Nancy had nog meer meegenomen, want ze kwam van het huis van Paul en na het feest zou ze naar haar eigen kamer gaan, ook in de buurt van Utrecht, dus ze had de ratten bij zich en die wilde ze niet in de auto in de parkeergarage achterlaten. Dat liep daar met een koffertje met twee zeer levendige en nieuwsgierige ratten rond. Veel afkeurende blikken waren haar deel .
Ze is een ver familielid van me en ik vind haar een beetje zielig. Ze heeft een spraakgebrek en vroeger werd ze gepest. Van de week kwam ik haar tegen in de buurtsuper. Dat begint dan van "Hé, hallo! Hoe gaat het?" Hele verhalen heeft ze, over een oom die is overleden. Ik luister geduldig, stel vragen, kortom, ik doe mijn best om me 'sociaal' te gedragen. En als ze uitgepraat is, vertel ik ook wat over mijn meiden. Ze luistert nauwelijks en na een paar zinnen valt ze me al in de reden. "Eh... ik heb eigenlijk haast. Ik zoek de chef." Vervolgens vertelt ze me dat ze het zo warm heeft. "Opvliegers?" vraag ik. Daarna volgt er een heel verhaal over de overgang.
Oke, nu weet ik het weer, waarom ik niet hou van 'sociaal zijn'. Volgende keer ga ik met een grote bocht om dat mens heen. Grrrr!
Ik ben een beetje aan het rommelen achter de schermen. Ik was van plan om nog maar één weblog te gebruiken voor alles, maar daar ben ik alweer op teruggekomen, want dat bevalt niet.
Daarom heb ik de Sims-stukjes gekopieerd naar het oude Simsblog, voortaan ga ik daar verder. Ik heb de reacties meegekopieerd, zo goed en zo kwaad als dat ging.
Het waren nog maar een paar stukjes, dus dat was nog wel te doen.
Dus bij deze: De Sims staan voortaan gewoon weer hier.
Nu moet ik nog iets voor die Neopets verzinnen. Maar ik speel niet zoveel Neopets meer, ik ben het helemaal zat sinds ik voor zes ton ben opgelicht. Maar dat komt wel weer. Ik was samen met nog twee mensen een 'shopping mall' begonnen en die kan ik natuurlijk niet zomaar in de steek laten.
Wat ik er nog vergat bij te vertellen is dat we in dat Duitse hotel een zeer uitgebreid ontbijtbuffet kregen. Ik waarschuwde de meiden al dat het niet overal zo luxe zou zijn. Dit om teleurstellingen te voorkomen. Vakantie met pubers valt niet mee hoor, ze zijn erg op hun gemak gesteld.
Goed, daar gingen we richting Oostenrijk. Ik was daar nog nooit geweest. En ook niet in dit deel van Duitsland. In Frankrijk ben ik wel in de Alpen geweest, maar dat is heel anders.
Dus toen wij uit het raam besneeuwde bergtoppen zagen, werd ik meteen enthousiast. "Sneeuw! Bergen!"
"Moet ik stoppen?" vroeg Bart. Maar dat wilde ik niet, want we hadden geen idee hoe lang de reis nog zou duren. Mijn ervaring met bergweggetjes in Frankrijk is dusdanig, dat ik liever niet in het donker aan wilde komen . Zodat ik een heleboel van dit soort foto's heb genomen, vanuit het raampje van een rijdende auto.
Nou ja, ze slaapt meestal lang uit, dus dan heb ik de ochtenden. Wat een familie! 
. 
